Zihninizin Karanlık Köşelerindeki Gizli Hazineler
Halil Dede
Zihnimizin derinlikleri devasa bir labirente benzer. Bizler bu labirentin duvarlarını görünmez inançlarla ve unutulmuş anılarla öreriz. Bazen o loş koridorlarda yankılanan tanıdık fısıltıları duyarsınız. Kendi inşa ettiğimiz bu dehlizlerde kaybolmaya çok yatkınız, öyle değil mi? Eski bir aynaya bakar gibi kendi içsel sembollerimize bakmaya cesaret ettiğimizde yepyeni bir gerçeği fark ederiz. O labirent bizi hapsetmez. Tam aksine, en gizemli hazinelerimizi güvenle korur. Kadim bilgelikten süzülen bu karanlık sulara bakarken, yüzeydeki dalgalanmaların altında yatan asıl okyanusu, o kuantum bilinci görebiliyor musunuz?
İçsel farkındalık yolculuğunuz, size dışarıdan bir çıkış yolu dikte etmez. Bunun yerine, labirentinizin duvarlarına gizlediğiniz o meşaleleri yakmanıza alan açar. Bu süreç, adımlarınızı nereye atacağınızı söyleyen hazır bir harita sunmaz. Sadece kendi adımlarınızın izini sürmenizi sağlar. Zihninizin topografyasını kendi sembollerinizle yeniden keşfettiğiniz sessiz bir uyanış yaşarsınız. Rüyalarınızda veya daldığınız sessiz anlarda karşınıza bazı imgeler çıkar. Bu imgelerin aslında ruhunuzun size bıraktığı ekmek kırıntıları olabileceğini hiç düşündünüz mü? İçinizdeki o bilge rehber uyandığında, karanlık sandığınız köşelerin, henüz keşfetmediğiniz potansiyellerinizi sakladığını usulca anlarsınız.
Bilinçaltının o serin dehlizlerinde yürüdükçe sezgisel bir gerçeği derinden hissedersiniz. Aydınlığın var olması için gölgeye ihtiyaç duyarız. Çünkü ışığı en çok, içimizdeki karanlık biçimlendirir. Dönüşüm, karanlığı yok etmekle başlamaz. Onu anlamakla, onunla sessizce bir masaya oturup hikayesini dinlemekle başlar. Şimdi, MITHRAS Bilinçaltı Postası’nın bu satırlarından zihninizin en kuytu köşesine doğru bir adım atarken, lütfen kendinize sadece şunu sorun: Bugüne kadar en çok kaçtığınız, yüzleşmekten çekinip labirentin en karanlık odasına kilitlediğiniz o ‘gölge’ parçanız şu an tam karşınızda dursaydı, sizden hangi yarasını sarmanızı isterdi?
